نگاهت می كنم و حس می كنم دانه دانه سلول های مغزم دارند دود می شوند و می روند به هوا. چون كه روی ميز نمی كوبم. چون كه صندلی را بر نمی دارم تا بزنم توی شيشهً پنجره و با صداي خرد شدنش كمی سلول های مغزم را خنك كنم. مثل بچه های خوب و سالم يك گوشه مي نشينم. تا داخل سرم يك دنيا شيشه شكسته بشود و يك دنيا مشت حوالهً ميزها بشود و هزار تا آدم بين دو تا دست خشن و پر رگ راه نفسشان بسته بشود و جان بدهند. و اين همه مثل اشعهً ليزر فرو می رود توی مغزم.

بيچاره سلول های مغز من ! هميشه فدا شده اند تا من لبخند بابا را ببينم كه بچهً شجاعی دارد و نوازش مامان را حس كنم كه پسرش ديگر بزرگ شده. هميشه فدا شده اند تا تو فكر نكنی كه من خل شده ام. تا تو فكر نكنی كه من عقلم را از دست داده ام. هميشه فدا شده اند تا تو خيال كنی من قهرمان مسلط و بي نقصی هستم و خوب معنی تو را مي فهمم. فدا شده اند تا من ديگران بشوم. ديگران خوب. ديگران سالم... ديگرانی كه به تو نگاه كنند و نگاهشان هيچ كج و راست نشود و به شك نيفتد وبه بيراهه نرود تا صاف برسد به شبی كه همهً دلپذيريت را در آغوش بكشند تا اين طور به تو ثابت كنند كه با همهً وجودشان تو را می خواهند، و تو از فرط شادی "دوست داشته شدن" هر روزت را با لبخندی شروع كنی.

اما من برای وجود تو جوابی ندارم جز شكستن شيشه ها و به هم ريختن همهً چيزهای منظم و به جا و بين دو دست خفه كردن همهً آدم های معقول و راضی و خوشبخت !

پس من می مانم و نگاهی به تو و شيشه های نشكسته و ديگران سالم...

                                                                                                                                       "هایدنسیک"

مدت زیادی نمی‌دانستم به چه منظوری پشت میز کامپیوتر قرار می‌گیرم. فکر کردن به این موضوع همیشه برایم ناراحت کننده بود که اجازه داده‌ام یکی، و تنها یکی از محصولات قرن بیستم این چنین وقتم را به خودش اختصاص دهد. واقعا عجیب‌اند پدیده‌هایی مثل ماوس (همان موشواره‌ی خودمان)، کی‌بورد و به خصوص جعبه‌ای که بدون آن دیگر از دست هیچکدام از پدیده‌های قبلی کاری ساخته نیست. جعبه‌ای که دیگر این روزها به طور ایستاده عادت به دیدن آن داریم. گویی خود نیز فهمیده که این روزها چه امپراطوری‌ای به راه انداخته...!!!

با دکمه‌های موشواره و صفحه کلید آنقدر ور رفتم تا بالاخره یافتم آنچه را که باید...

در این میان نیز یکی از برادران عزیزم حاضر به سرمایه‌گذاری بر روی فعالیت‌هایم شد. به نظر شما این به چه معناست؟؟؟ من میگویم این یعنی همان دغدغه‌ای که باید مرا در جهت حق‌شناسی و تلاش بیشتر پیش براند. همان حسی که این روزها من، فرید، فرشاد و باقی دوستان در آن سهیم هستیم. آرزوی آن روزی را دارم که نگاهمان به گذشته‌، توام با حسرت فرصت‌های از دست رفته نباشد.

برای همدیگر دعا کنیم.

خدا نصیبتان نکند دوستان !

اول باید برای اهل خانه یک دوره کلاس آداب اجتماعی و عفت کلام بگذارید. خوب باید یادشان بدهید که یک آدم حسابی با فرهنگ و با شخصیت چکار می کند و چه می گوید و چی را کجا می گوید. بعد باید بفرستیدشان حمام که خودشان را خوب بشورند و بعد زیر و بالایشان را باید اودکلن بزنید که مبادا بوی سیگار بدهند. همهً سوراخ سنبه های خانه را هم باید بگردید که خدای نکرده ته سیگاری، قوطی نوشابه ای (!) یا مثلا عکس سه در چهاری از قبلهً نماز یکی از اهالی خانه از زیر چشمتان در نرود... (اینجا همه خودیند گنزو جان؟!)

خانه که پاکسازی شد باید هم خانه ها را جمع کنید و سخنرانی کنید برایشان:

"آقایان محترم! ما تا اطلاع ثانوی چهار تا دانشجوی مودب و درسخوان و کوشا هستیم. خیلی هم سرمان به تنمان می ارزد. آنقدر شب و روز کتابهای گنده گنده خوانده ایم که وقت نکرده ایم برویم چهار تا هم فحش یاد بگیریم. اصلا کنجکاو نشده ایم که این سیگار بی معنی چیست که ملت هی دود بدبویش را تحویل ششهایشان میدهند. هیچ وقت هم مرض نداشته ایم که نوشابهً اشی مشی به آن خوشمزگی را ول کنیم و زهر مار بریزیم توی حلقمان. آنقدر سرمان توی درس و مشق است که هیچ وقت حالیمان نشده خدا آدم را از دو جنس آفریده. تن فروید بینوا را توی گور لرزانده ایم بس که تئوری هایش را نقض کرده ایم... آقایان محترم! سه چهار روز اینجوری باشیم که زمین به آسمان نمی رسد!"

فکر همه جا را که کردید آنوقت باید منتظر بمانید که بابایتان بعد از مدتها از آن سر مملکت بیاید و دو سه روزی پسرش را آن طور که در رویاهایش می بیند ببیند و برود پی کارش.

خیلی عشق پدر و پسر می خواهد، نه؟

خدا نصیبتان نکند دوستان!

.... با هم خواهیم بود. بهترین دوستان دنیا! چون همدیگر را نمی شناسیم....